Lopen…

Zo ver heb ik nog niet hoeven fietsen naar een loopje. Maar je bent een groene renner of je bent het niet. Dus 11 km op de fiets tegen de wind naar Bennebroek voor de GGZ Ingeestloop 10K. Hier trof ik een waar familie-evenement met niet alleen een kinderloop (geweldig om naar te kijken, want daar lopen ChiRunnertjes), maar ook een springkussen. Na het ophalen van mijn startpakket (nummer, chip, folders, speldjes) spelde ik mijn startnummer op en kwam ik collega Erik (op de fiets vanuit Santpoort) en vriend Raymond (op de fiets vanuit Hoofddorp) met zoon Youri tegen.

We namen plaats op een positie enigszins voorin. Youri stond zelfs helemaal vooraan. Een nadeel van vooraan staan is het (harde) startschot. Nog een nadeel is dat je heel hard moet gaan rennen. Dat deed ik niet, dus leek het alsof ik amper vooruit kwam. Ik had mijn loopklokje niet opgeladen dus heb ik eigenlijk zoals altijd volledig op gevoel gelopen. Als je voor je lol loopt kan je beter een ontspannen loopje door de duinen doen. Dit is n.l. echt hard werken.

Eigenlijk heb je niets te maken met de medelopers. Ik had ook weinig last van ze. Ze liepen niet in de weg dankzij het relatief lage aantal deelnemers. En toch is het dan niet leuk als je keer op keer ingehaald wordt. Ik bedacht me dat het de 5K lopers waren die in een negatieve split zaten. Of dat het 10K lopers waren en ik aan het terugzakken was.

Het parcours was lekker afwisselend. Deels over het terrein van de instelling en deels door het omliggende prachtige bos. Je zou er maar wonen. Aan de omgeving kan het in ieder geval niet liggen. De ronde was 5K waardoor wij 2 rondjes mochten lopen. De 2e ronde was logischerwijs zwaarder. Ook tussen de oren. Gelukkig bedacht ik me toen dat ik ChiRunner ben en kon ik door te focussen op techniek en ontspanning na ongeveer 8 kilometer uit de moeilijke fase komen, versnellen en nog een paar lopers inhalen. In 1 van de laatste bochten werd ik aangemoedigd door Erik (die al 5 minuten binnen bleek te zijn) en kon nog een matige eindsprint inzetten. Ik keek op de wedstrijdklok en zag een tijd van 48:36 of zoiets. Dat was een leuke verrassing. Dat kon wel eens een nieuw PR zijn (mijn PR was 48:38).

Daarna de witte schoenchip ingeleverd en me tegoed gedaan aan een krentenbol en energiedrankje. Youri had zijn PR op de 5K verbroken. Even later kwam ook Raymond heelhuids binnen. Ik liep nog een stukje uit en ging nog even bij Gert-Jan kijken die daar op het terrein woont. Hij was gelukkig thuis en ik kreeg vrijwel onmiddellijk bier. Dat smaakte! Na nog een biertje weer naar huis gefietst. Weer wind tegen.

Tot nu toe vind ik de loopjes van het KennemerLoopcircuit veel leuker dan de loopjes van het SportSupportLoopcircuit. Ze zijn veel gemoedelijker en minder massaal. De parcoursen zijn ook gevarieerder en niet alleen maar verhard. Ik zet de GGZ Ingeestloop alvast in mijn agenda voor 2013.

Thuis de rest van de avond steeds even gekeken op uitslagen.nl of de uitslagen er al op stonden. Tot op dit moment nog steeds niet. Wordt vervolgd dus…

Update 12 mei 2012:
De uitslag is binnen: http://uitslagen.nl/uitslag?id=2012051100645 Ik heb mijn PR op de 10K met 3 seconden verbroken! Het was 48:38. Nu 48:35. En ik was helemaal niet van plan om voor een PR te gaan. Onderweg ook niet op tijd gelet. Dus ik had het evengoed net niet kunnen verbreken. 3 seconden! Bizar.

Dit was weer een poging om mijn 5K PR te verbreken. Ditmaal met hulp van de natuurlijke doping bietensap. Drie dagen van tevoren begon ik met de inname van bietensap wat zou moeten leiden tot een betere zuurstofopname. Een nieuw PR zou het bewijs moeten zijn dat het zou werken (bij mij).

Op de fiets richting Schalkwijk om in de Spaarnehal mijn startnummer op te halen. Daarna even rustig rondgewandeld en ingelopen. De vooruitzichten op buienradar waren niet heel gunstig. Regen in het startvak en droog tijdens het lopen. Gelukkig bleef het bij een paar spatjes in het startvak. Ik liep vrij laat het startvak binnen (10 minuten van tevoren) waardoor er al een aardige menigte voor me stond. Na het startsignaal kwam er na enige tijd beweging in de meute maar opschieten deed het niet echt. Het was te smal en te druk om de eerste paar honderd meter ook maar iemand in te kunnen halen. Daarna kon ik over stoepjes en bermen en werd de stroom lopers geleidelijk dun genoeg om lekker in mijn eigen tempo te kunnen lopen. Het laatste stuk waren er zelfs zo weinig lopers op het parcours dat ik verkeerd gelopen zou zijn als zo niet overal voldoende afzettingen, verkeersregelaars en wegwijzers hadden neergezet. De organisatie was duidelijk goed op orde. Door het grote aantal deelnemers en een gelijktijdige start van de 5 en de 10 kilometer en mijn verkeerde plek in het startvak heb ik waarschijnlijk een nieuw PR misgelopen. Het zou echter geen grote verbreking zijn geworden. Meer secondenwerk. Nu zat ik er 23 seconden vanaf. Misschien ga ik dit jaar nog een poging doen. Vorig jaar brak ik nog elke keer mijn PR’s. Dat wordt dus blijkbaar steeds moeilijker. Het lopen zelf ging supergoed. Ik had vrijwel de hele weg soepele benen (miepmiep) en ik had het gevoel dat ik zweefde. Het waren ditmaal duidelijk de longen die de beperkende factor waren. En het bietensapexperiment? Ik heb niet het idee dat ik daardoor sneller was dan anders. Gelukkig maar, anders zou ik voor elke race een bietensapkuur moeten doen. Mij niet gezien.

Nu is het tijd voor 3 nieuwe uitdagingen: Lopen zonder schoenen en mijn wekelijkse LSD (long slow distance) loopjes verlengen tot 30K. Als het gestel het toelaat. Ook wil ik nog de kleinste paadjes in de duinen mappen voor Open Street Map, maar dat moet wachten tot de winter omdat de tekentijd weer is aangebroken. Mijn dochter had dit jaar het primeur.

Het paasweekend stond dit jaar in het teken van het lopen. Vrijdagavond een #FMTR door het Noordhollands Duinreservaat. Zaterdag fietsbegeleiding van de Jan Knippenberg Memorial, 1e paasdag ingeschreven voor de Tartan6uurse en 2e paasdag de Lions Heuvelloop, afstand 15K. Deze loop is 1 van de minder bekende loopevenementen in de regio en daardoor ook wat gemoedelijker en een stuk minder massaal dan groots aangekondigde evenementen uit het SportSupport loopcircuit waarvan de Achmealoop de grootste is. Dit jaar voor de 27e keer. Voor mij voor het eerst.

Om 10 uur reed ik samen met een vriend richting de Tetterodehal alwaar de startnummers klaarlagen. Het opspelden blijf een crime, maar dat is te wijten aan perfectionisme (waar ik gelukkig maar af en toe last van heb). Daarna liepen we naar de start. Volgens mij was het parcours anders dan die ik een paar maanden geleden uitgebreid bestudeerd had. Of ik had een oude route bekeken op afstandmeten.nl of iets dergelijks. In ieder geval moesten we wel de kant op starten die ik in mijn hoofd had. Ik zag mijn collega (in hetzelfde Opzet shirt) en nog een flink aantal bekende gezichten die ik niet allemaal thuis kon brengen. Waarschijnlijk veel van eerdere loopjes. Het leuke was dat de 5K lopers en de 10K/15K lopers op hetzelfde moment in tegengestelde richting startten. Nog geen 10 minuten later liep ik in de duinen dwars door een kudde schapen en kon er één aaien. Even voor mij liep een Suomi ChiRunner. Hij was bezig met een 10K en liep op de klok. Een vooraf vastgesteld tempo. Ik haakte even aan en schakelde over in een hogere versnelling.

Het ging lekker. De weersomstandigheden waren prima. Redelijk fris en af en toe een beetje regen. Het duinlandschap trok aan mij voorbij en de kilometeraanduidingen scheerden sneller uit mijn ooghoeken dan ik ze kon lezen (zonder bril). Blijkens een aantal lopers die mij na 8K inhaalden bleek ik te zijn vervallen in een positieve split. Dat was niet vreemd. Ik begon moe te worden. Voorzichtig langs de kudde nieuwsgierige Schotse Hooglanders om niet gespiest te worden. Bij de tweede waterpost (die ook de eerste was omdat we 2x hetzelfde rondje liepen) stopte ik om te proosten met een bekertje water. Al rennend drinken uit een bekertje kan ik niet zonder me te verslikken. Bijna bij de uitgang van de duinen moest ik weer door de schaapskudde en kreeg weer de kans om er één te aaien over haar bol. Mijn rechterkuit ging een beetje opspelen. De extra focus op techniek deed mij soepel tot de finish lopen. De MyLaps installatie piepte toen mijn bechipte schoen over de mat ging en klokte een nettotijd van 1:12:56.

Een vet nieuw PR op de 15K! De vorige tijd was 1:20:14 bij de Zevenheuvelenloop waar ik door een verkeerde tijdsinschatting in een langzaam startvak stond en er daarna geen doorkomen aan was. Maar deze loop had ook wat minder hoogtemeters, ik was iets beter getraind en ik had schoenen aan (Inov8 F-Lite 195) die iets vergevingsgezinder zijn dan mijn VFF’s.

Aan het eind mocht je een vaantje pakken uit een doos. Die bleek ik ook al bij mijn startnummer in ontvangst te hebben genomen. Helemaal voor niks gelopen dus;-)

De Tata Steel/Runnersworld AV Suomi Beeckestijn-cross was de vijfde (voor mij de 2e) wedstrijd van het Tata steel/ Runnersworld Cross Circuit 2011/2012. Deze veldloop vond plaats op Landgoed Beeckestijn.

Gelukkig kon ik ook deze wedstrijd op de fiets goed bereiken. Omdat de organisatie de startlocatie een beetje onhandig had ingericht (omdat het ook de finishlocatie was) mochten de snelle lopers voor de startlijn plaatsnemen. Ik bleef dus netjes achter de lijn staan. Het startsein ontging me maar toen de lopers voor me begonnen te rennen wist ik dat het tijd was om te gaan. Een cross is een fijn wedstrijdtype omdat je op onverharde ondergrond loopt. Ideaal voor minimalistische of barefootstyle schoenen zoals Fivefingers. De meesten liepen echter op de gebruikelijke ‘klompen’. Vooraf was ik even bang dat het te glibberig zou zijn en je daardoor met schoenen zonder veel grip ten val kan komen in een gladde bocht. Maar de modder was vrij droog. Na afloop waren zelfs mijn voeten nog droog. Het was koud, tegen het vriespunt. Een flink stuk liep ik achter een dame met een aardig looptempo die blijkbaar niet veel last van de kou had. Een heel kort boekje, een hemdje en een miniscuul fleurig hardloopjurkje. Een leuke verrassing was de heuveltjes in het parcours. Ik wist niet eens dat er heuvels in Beeckstijn waren. Bij de finish was ik even in verwarring over de tijdsmeting. Ik zag op de klok een tijd in de 45 minuten en stopte. Maar ik moest nog enkele tientallen meters doorlopen naar de man met het scanapparaat die de barcode op mijn startnummer moest scannen. Als je moderne techniek gewend bent…

Uitslag 45:55

Bij de KAV Holland Cross liep ik gemiddeld 12,1 km/u. Bij de Beeckstijn Cross 12,2 km/u. Toch weer iets sneller. Maar deze is cross is een stuk minder bochtig. Dus dit was een stuk gemakkelijker.

Eigenlijk was ik van plan een paar weken eerder de Egmond Halve Marathon te lopen (rennen). Omdat ik daar niet klaar voor was heb ik die laten schieten. De wandelvariant was een mooie gelegenheid om kennis te maken met het parcours. José had via de Dekamarkt gratis kaarten bemachtigd. Tevens een mooi excuus om weer eens met Alber een wandeling te maken.

Die ochtend keek ik op de weersites en dat beloofde niet veel goeds. Toen we met de auto Egmond a/d Hoef binnenreden bleken meer mensen met de auto gekomen te zijn en we sloten aan in de file. Van Egmond a/d Hoef naar Egmond aan Zee is maar een klein stukje dus besloten we de auto te parkeren in plaats van in de file staan en parkeergeld betalen. Eenmaal uit de auto bleek het droog te zijn. Het parcours was erg mooi. Dit was mijn eerste flinke wandeling op Fivefingers en dat ging prima. Vooral voor op het strand is dit een ideale schoen. Ter hoogte van Bakkum verlieten we het strand om via grotendeels onverharde paden weer noordwaarts naar Egmond te wandelen. Het parcours liep over een verlaten camping. Even later begon het te regenen, maar dat hield al vrij snel weer op, waarna de zon zelfs ging schijnen. Dat dit een groots evenement was bleek niet alleen uit het aantal lopers (15.000). Rond de stempelposten stonden toiletten en werd de inwendige mens voorzien van fruit, brood en drinken. Op 1 plek klonk zelfs een mannenkoor. De sporthal waar de start en finish waren bood gezelligheid, muziek, eten, drinken en wandelinformatie.

Het parcours bleek afgezien van het stuk strand toch flink af te wijken van de hardloopvariant van dit evenement. Waar de renners over verharde fietspaden gaan, lopen de wandelaars grotendeels over onverharde paden, die hier en daar zelfs aan de smalle kant zijn voor de grote stroom wandelaars.

Na 25 km (21 + van en naar de auto) wandelen op VFF’s voelden mijn voeten wel wat beurs. Thuis bleek ik een klein blaartje te hebben opgelopen. Gelukkig kon ik de volgende dag zonder problemen al weer ruim 10 km hardlopen.

Meer informatie over dit wandelevenement op www.egmondwandelmarathon.nl

Ik had de hashtag #FMTR al een paar keer voorbij zien komen. Een geheimzinnige afkorting maakt nieuwsgierig, dus zocht ik uit waar het voor stond. Full Moon Trail Run dus. Elke volle maan wordt deze loop ergens in Nederland gelopen. Toen ik vernam dat er weer een was, en wel hier in het duingebied, twijfelde ik geen moment en gaf me op. Er kon maar een kleine groep deelnemen. De organisatie (Paula en Remco) heeft via connecties toestemming gekregen om na zonsondergang de duinen in te mogen. Een buitenkans dus. Zelfs mensen uit Limburg kwamen op dit gebeuren af.

Bekijk hele artikel »